Avucundaki Öpücük

En son güncellendiği tarih: Nis 20


Yazan: Audrey Penn

Resimleyen: Ruth E.Harper - Nancy M.Leak

Çeviren: Pınar Savaş

Yayınevi: Butik Yayıncılık (@butikyayincilik)

İlk basım: 1993



Okullar başlayalı epey zaman oldu. Çoğu bıdık okuluna öğretmenine alışmış, arkadaşlarıyla kaynaşmıştır, diye düşünüyorum. Benim ikizlerim de geçen sene ana okuluna ilk başladıklarında oryantasyon, oyunlar, etkinlikler derken ilk ay çok da bir zorluk çıkarmadan gidip gelmişlerdi okula. Ama sonradan sonraya tam da bu haftalarda söylenmeye başladılar önce. Erken çıkış günü mü bugün, diye uyandılar her sabah.


Sonra bu iş ilerledi “Ben okula gitmek istemiyorum, seninle kalmak istiyorum.” Çaresiz kaldım. Okulda onları rahatsız eden bir şey mi var, diye araştırdım önce. İnsan ister istemez ana haber bültenlerinde görmeye alışık olduğumuz üçüncü sayfa haberlerini aklına getiriyor hemen. İkizler okulu evde hiç anlatmazdı bu da benim işimi oldukça zorlaştırdı. Oyun içinde, uyku öncesinde, sınıf arkadaşlarında aradım neden okula gitmek istemiyorlar. Öğretmenleri ve sınıf ablaları ile konuştum. Yemekhanedeki yardımcı teyzeleri ile konuştum. Çok şükür, korktuğum gibi bir sorun çıkmadı karşıma. Anneden ayrı kalma kaygısı, evden uzaklaşma korkusu ile karşılaştım. Ne yapmalı, nasıl yapmalı derken harika bir kitap ile tanıştım: Avucundaki Öpücük.


Ormandaki okula başlaması gereken küçük rakun annesinden ayrılmak istemez ama annesi ona öyle güzel bir sır verir ki küçük rakun huzur ile okuluna gider. Anne rakunun kendi annesinden aldığı ve küçüğüne verdiği sır avuca kondurulan minik bir öpücüktür. Kendini yalnız hissettiğinde ya da annesini özlediğinde okula gelmeden annesinin öptüğü avcunu yanağına ya da kalbine koyacaktır küçük rakun ve annesini yanında hissedecektir. Bu sırrı çok seven Küçük rakun da ayrılma anı geldiğinde annesinin avcuna bir öpücük kondurur ki okul saatlerinde yavrusunu özlediğinde yanağına koysun annesi de. Avcunu açsa, ellerini yıkasa bile avcundan düşmeyecek olan öpücük kahramanımızın okula alışmasını kolaylaştırmıştır. Tabii benim küçük ikizlerimin de…

Kitabı hemen her gece birkaç kez okuduk ikizlerimle. En sevdiğimiz kitaplar listesinin başında yerini aldı; bu sevimli, mutlu eden kitap. Sabahları da okul bahçesine girmeden avuçlarını öpüyordum miniklerimin. Ben unutsam bile onlar asla unutmuyor, hemen ellerini uzatıyorlardı bana. Onlar da benim avucumu öpüyorlardı ve ben gün boyu avucumda taşıdığım bu hazineyle huzur buluyordum. Bu sene okul değiştirdiler, farklı bir anaokuluna gidiyorlar ama bizde değişmeyen bir şey var: avucumuzdaki öpücük.





© 2018 Sosyaledebiyat.com

  • SE Facebook
  • SE Twitter
  • SE Instagram
  • SE - Youtube